Amalgaam

Iedereen heeft wel eens een gaatje in een tand of kies. Het gevolg daarvan is kiespijn en de gang naar de tandarts. Deze zal meestal aan het ongemak een eind maken door het vullen van het gaatje met een zilvergrijze massa: amalgaam. De gewoonste zaak van de wereld zou je zeggen: wie heeft er per slot van rekening geen amalgaam in zijn mond?! Minder bekend is dat amalgaam het uiterst giftige metaal kwik bevat dat onder bepaalde omstandigheden kan vrij komen en dan in ons lichaam kan worden opgenomen.
Kwik kan zowel voor mens als voor milieu zeer schadelijk zijn. Tandartsen waren tot voor kort de grootste kwikvervuilers: jaarlijks werden zo'n 23OO kilo amalgaamresten in het milieu geloosd. Met de ondertekening van het 'Convenant Afvalwaterproblematiek Tandartsen', waarin tandartsen beloven deze schadelijke stoffen via een speciaal apparaat (amalgaamafscheider) niet meer in ons milieu te lozen, behoort dit echter tot het verleden. Niet meer in ons milieu, maar wel in onze tanden en kiezen??!!
Amalgaam bestaat uit een mengsel van kwik, zilver, tin, koper en zink. Destijds bemerkte men dat amalgaam een aantal zeer gunstige eigenschappen bezit. Men ontdekte, dat het bestand is tegen de enorme druk die kiezen krijgen te verduren tijdens het kauwen en tegen de temperatuurwisselingen die zich in onze mondholte voordoen. Het is daarnaast eenvoudig te verwerken en niet bijzonder duur. Een amalgaamvulling gaat zeker tien jaar mee.
In de totale problematiek rond amalgaam kan men grofweg een drietal deelproblemen onderscheiden: een galvanisch probleem, een toxisch en een allergieprobleem.


Het qalvanisch probleem ("mondstroom")

Amalgaam (en dan in het bijzonder de verschillende er in verwerkte metalen) kan in de mond elektrische stroompjes produceren. Er kunnen verschijnselen optreden, zoals we die ook kennen in een bimetaal-accu: er vindt een reaktie plaats tussen twee metalen in een oplossing, in dit geval speeksel, waardoor er stroom gaat lopen tussen een anode (positieve pool) en een kathode (negatieve pool), waarbij ionen (elektrisch geladen deeltjes) vrijkomen ter plaatse van een der polen, Iedere amalgaamvulling bevat een groot aantal van dergelijke "accucellen". Men kan aan het oppervlak van een enkele vulling met een gevoelige voltmeter zowel negatieve als positieve ladingen aantonen. Tussen deze verschillende ladingen (polen) kunnen elektrische stroompjes gaan lopen. Ook tussen de verschillende vullingen, en tussen vullingen en andere metalen in de mond doen zich spanningsverschillen voor met elektrische stromen tot gevolg. Wanneer verschillende legeringen van amalgaam en/of gouden vullingen in de mondholte aanwezig zijn kunnen de spanningsverschillen enorm toenemen. Verschillen van 5OO millivolt (voldoende om een lampje te laten branden) en stromen met een sterkte van l tot 3O mikroampere zijn dan geen uitzondering. De door de verschillende metalen in de mond opgewekte elektrische stroom kan (mede)verantwoordelijk zijn voor het ontstaan van lichamelijke of psychische klachten. Met name het zenuwstelsel (zenuwimpulsen zijn in feite elektrische ontladingen) reageert zeer gevoelig op dit elektrisch stoorveld.

Men kan aan het oppervlak van een enkele vulling met een gevoelige voltmeter zowel negatieve als positieve ladingen aantonen. Tussen deze verschillende ladingen (polen) kunnen elektrische stroompjes gaan lopen. Ook tussen de verschillende vullingen, en tussen vullingen en andere metalen in de mond doen zich spanningsverschillen voor met elektrische stromen tot gevolg. Wanneer verschillende legeringen van amalgaam en/of gouden vullingen in de mondholte aanwezig zijn kunnen de spanningsverschillen enorm toenemen. Verschillen van 5OO millivolt (voldoende om een lampje te laten branden) en stromen met een sterkte van l tot 3O mikroampere zijn dan geen uitzondering. De door de verschillende metalen in de mond opgewekte elektrische stroom kan (mede)verantwoordelijk zijn voor het ontstaan van lichamelijke of psychische klachten. Met name het zenuwstelsel (zenuwimpulsen zijn in feite elektrische ontladingen) reageert zeer gevoelig op dit elektrisch stoorveld.

 

Het toxisch probleem

Kwik is een zilverkleurig, vloeibaar en zeer giftig metaal. Het verdampt bij kamertemperatuur en de daarbij vrijkomende giftige kwikdampen worden, indien zij worden ingeademd, snel in het lichaam opgenomen. De officiële tandartsenorganisaties gaan er van uit dat uit amalgaamvullingen bij kauwen geen kwikdamp vrijkomt. Het vrijkomen van kwikdampen uit amalgaam is evenwel overduidelijk aangetoond. Wanneer men amalgaamvullingen in de mond heeft en men kauwt tien minuten op kauwgom, dan zit er gemiddeld vijftien maal zoveel kwik in de uitademingslucht dan voor men met het kauwen begon! Daarbij wordt geen toename van de kwikhoeveelheid gemeten bij personen die geen amalgaam-vullingen hebben. De officiële tandartsenorganisaties stellen, dat tandartsen en patiënten alleen in kontakt komen met kwikdampen. Het blijkt echter, dat we ook te maken hebben met het zeer giftige methylkwik. Dit methylkwik ontstaat doordat in de darmen kwikionen omgezet worden in methylkwik door allerlei normaliter in de darm aanwezige bakteriën en gisten. Ook de in tandplaque en speeksel voorkomende streptococ (een bepaald soort bacterie) is in staat om vrijkomende kwikionen om te zetten in methylkwik. Met behulp van elektronenmikroskopische waarnemingen heeft men het verlies van kwik uit amalgaamvullingen gemeten. Wanneer er vullingen in de mond aanwezig zijn, kan dat verlies in de loop der jaren oplopen tot wel 50O milligram (= 1/2 gram!). Al dat kwik kan zijn ingeademd of ingeslikt. De concentratie kwik in het weefsel blijkt in de loop der tijd toe te nemen: het kwik stapelt blijkbaar. Bovendien blijkt de hoeveelheid kwik in het bloed van proefpersonen toe te nemen naarmate zij een groter amalgaamoppervlak in hun mond hebben. De gemeten kwikconcentraties blijken te dalen na het verwijderen van de amalgaamvullingen (amalgaamsanering). Uit lijkschouwingen is gebleken, dat kwik niet alleen in de tanden en kiezen voorkomt, want dan was er geen enkel probleem, maar ook in de hersenen, de lever en de nieren. Ook het kindje in de baarmoeder kan door kwik uit de vullingen van de moeder belast worden (via de navelstreng). Tandartsen die beroepshalve veel met amalgaam in aanraking komen, hadden 1OO maal meer kwik in hun hersenen dan niet-tandartsen. Indien men amalgaamvullingen bezit, zou dit dus kunnen betekenen dat men voortdurend wordt blootgesteld aan een aanzienlijke hoeveelheid vrij kwik (kwikdamp) of kwikverbindingen (methylkwik), waardoor men eventueel een kwikbelasting zou kunnen oplopen.

 

Het allergieprobleem
Alle instanties zijn het er over eens, dat overgevoeligheid voor amalgaam mogelijk is en dat personen die daaraan lijden geen amalgaamvullingen dienen te krijgen. Het bepalen van een amalgaamallergie is in de praktijk een nogal hachelijke zaak. De veel toegepaste huidtest levert veel vals positieve en vals negatieve bevindingen op, zodat deze test van slechts geringe diagnostische waarde is. Een goede, betrouwbare klinische meetmethode voor het aantonen van een (amalgaam) allergie is tot op heden niet bekend. Vaak zien we een combinatie en interaktie van deze drie mogelijkheden optreden. Zo is de gevormde stroom in staat de metaalionen mee te transporteren (iontoforese) en te deponeren op iedere willekeurige plaats in het lichaam, waardoor weer allergische en toxische verschijnselen zich kunnen gaan voordoen.

 

Ziekteverschijnselen
Kwik en kwikverbindingen in concentraties van slechts enkele mikrogrammen per gram weefsel leiden tot ernstige verstoring van diverse cellulaire processen (bv de celademhaling). De groei van zenuwweefsel wordt zelfs al verstoord bij veel lagere kwikconcentraties dan de zojuist genoemde. De Wereld Gezondheids Organisatie (WGO) noemt het centraal zenuwstelsel (hersenen en ruggemerg) als het orgaanstelsel bij uitstek wat betreft gevoeligheid voor vergiftiging met kwik. Bij chronische belasting met kleine hoeveelheden kwik ontstaan concentratieproblemen, vermindering van geestelijke vermogens en geheugenfuncties, vermoeidheid, depressie en hoofdpijnen. Verhoogde blootstelling aan kwik leidt tot slapeloosheid, verlies van eetlust, gewichtsverlies, angst, aldus de WGO. Amalgaam en methylkwik hebben een zeer negatieve invloed op lymfocyten, cellen die een onmisbare rol spelen in de natuurlijke afweer van het lichaam tegen ziekteverwekkers, bakterien, virussen, schimmels en kanker. Zo kan het aantal lymfocyten na verwijdering van het amalgaam zeer fors stijgen. Een niet onbelangrijke winst. Hoe meer vullingen, hoe meer kwik iemand in zijn lijf zal hebben, hoe zwakker zijn afweersysteem zal zijn. Amalgaamonverdraaglijkheid kan een breed scala van klachten veroorzaken, o.a.: allergie, (hoofd)pijnklachten, vermoeidheid, darmklachten, eczeem, geprikkelde bijholten, gestoorde hormoonhuishouding.

 

Amalgaamsanering
Wat betekent dit alles nu voor de persoonlijke situatie van iemand met een mond vol amalgaamvullingen? In de eerste plaats dient benadrukt te worden, dat men voorzichtig moet zijn met het trekken van de conclusie dat in een individueel geval het hebben van bepaalde ziekteverschijnselen zondermeer te wijten zou zijn aan de schadelijke invloed van amalgaam! Komt men echter na zorgvuldig onderzoek (DMPS-test, electroacupunctuur) en overleg tot de conclusie, dat er sprake is van een amalgaamonverdraaglijkheid dan zullen alle amalgaamvullingen verwijderd moeten worden; ook het amalgaam dat door de tandarts bij een eventuele wortelkanaalbehandeling is aangebracht of dat zich mogelijk onder een kroon bevindt. Een amalgaamsanering is een ingrijpende behandeling. Zowel arts, tandarts als patiënt dienen allen 1OO% overtuigd te zijn van de noodzaak van deze behandeling. Bij de geringste twijfel zal men er van moeten afzien!!!

Een amalgaamsanering dient aan een aantal voorwaarden te voldoen:

  1. Arts, tandarts en patiënt zijn volledig overtuigd van de noodzaak van de behandeling;
  2. Het nieuwe vullingsmateriaal is op verdraaglijkheid getest, zodat we zeker zijn dat het volledig door het lichaam geaccepteerd worden;
  3. De vullingen worden per kwadrant vervangen, dus niet alles in een keer;
  4. De tandarts maakt gebuik van een kofferdam (een rubber lap om een kies of tand) en/of een langzame boor zodat geen amalgaamvijlsel in wangslijmvlies terechtkomt of ingeslikt wordt;
  5. Amalgaambrokjes worden door de tandarts opgevangen: hier kan een individueel geschikt homoeopathisch preparaat van bereid worden;
  6. Een homoeopathische (b.v. Solidago, Mercurius sol.) en een orthomoleculaire (b.v. vit. C en zink) voor en nabehandeling zorgen voor een optimale ontgifting;
  7. Daarnaast dienen passende, individueel geteste homoeopathica tot inzet te komen, die zorg dragen voor de totale eliminatie uit het lichaam van genoemde metalen en metaalbindingen; dezen moeten geruime tijd gebruikt worden en regelmatig opnieuw afgestemd worden totdat ze testmatig niet meer noodzakelijk blijken!
  8. De eerste 24 uur na iedere behandeling nuttigt u alleen groentensappen, gistvrije bouillon, kruidenthee, bronwater (reformkwaliteit);
  9. Tijdens de gehele nabehandelingsperiode dient men te achten op voldoende vochtopname: dagelijks 1,5 tot 2 liter zuiver water (b.v. Spa blauw, Volvic),groentensappen, etc.
  10. De sanering wordt zodanig uitgevoerd, dat u er tandheelkundig niet op achter uit gaat!

Het schijnbaar mislukken van een ingezette amalgaamsanering is vaak te wijten aan het niet of niet voldoende in acht nemen van een of meer van deze maatregelen!

 

Slot
Reeds honderd jaar wordt de giftigheid van kwik afkomstig uit amalgaam met regelmaat benadrukt in de wetenschappelijke literatuur. Het is verbazingwekkend dat dit gegeven stelselmatig door de officiële tandartsinstanties wordt genegeerd. Het tegenargument, dat amalgaam al meer dan een eeuw gebruikt wordt, is geen bewijs voor de onschuldigheid ervan. Het lijkt van belang, dat artsen, tandartsen en patiënten zich bewust zijn van de mogelijkheid, dat ten gevolge van het gebruik van amalgaam in de tandheelkundige praktijk ziekteverschijnselen kunnen ontstaan. Verder onderzoek naar de gevolgen van het gebruik van amalgaam voor onze gezondheid lijkt uiterst noodzakelijk. We zullen er in de toekomst nog wel meer van horen!

Literatuur: Handbuch der Amalgamvergifting, Dr. Daunderer (internist/toxicoloog)

Praktijkgegevens

Centrum Integrale Geneeskunde
F.H.J.M. van der Haghen
Brouwerstraat 3
Munstergeleen
046 4526776

De praktijk is doorgaans op iedere werkdag telefonisch tussen 8.30 en 15.00 uur te bereiken. Probeer zoveel mogelijk voor 9 uur te bellen om het spreekuur / de metingen zo min mogelijk te storen.

 

Geneeswijzen

algemene geneeskunde
natuurgeneeskunde / homeopathie
orthomoleculaire geneeskunde
psycho-neuro-immunologie
manuele geneeskunde
acupunctuur